[[{"content_id":20233,"content_number":0,"portal_id":21,"lang_id":"fa","content_title":"۱۰۰ نکته از سبک زندگی پیامبر خاتم (ص)","content_rtitr":"","content_short_title":null,"content_summary":"","content_summary_fill":0,"content_body":"قرآن کریم درباره پیامبر خاتم، حضرت محمد مصطفی (صلی الله علیه و آله و سلم) می فرماید: «و لکم فی رسول‌الله اسوه حسنه»؛ از این رو سیره و سنت رسول امین اسلام که برخی را اشاره می کنیم، می تواند گره از بسیاری از مشکلات مادی و معنوی انسان ها باز کند:\r\n\r\n1-هنگام راه رفتن با آرامی و وقار راه می رفت.\r\n۲-در راه رفتن قدم ها را بر زمین نمی کشید.\r\n۳-نگاهش پیوسته به زیر افتاده و بر زمین دوخته بود.\r\n۴-هرکه را می دید مبادرت به سلام می کرد و کسی در سلام بر او سبقت نگرفت.\r\n۵-وقتی با کسی دست می داد دست خود را زودتر از دست او بیرون نمی کشید.\r\n۶-با مردم چنان معاشرت می کرد که هرکس گمان می کرد عزیزترین فرد نزد آن حضرت است.\r\n۷-هرگاه به کسی می نگریست به روش ارباب دولت با گوشه چشم نظر نمی کرد.\r\n۸-هرگز به روی مردم چشم نمی دوخت و خیره نگاه نمی کرد.\r\n۹-چون اشاره می کرد با دست اشاره می کرد نه با چشم و ابرو.\r\n۱۰-سکوتی طولانی داشت و تا نیاز نمی شد لب به سخن نمی گشود.\r\n۱۱-هرگاه با کسی، هم صحبت می شد به سخنان او خوب گوش فرا می داد.\r\n۱۲-چون با کسی سخن می گفت کاملا برمی گشت و رو به او می نشست.\r\n۱۳-با هرکه می نشست تا او اراده برخاستن نمی کرد آن حضرت برنمی خاست.\r\n۱۴-در مجلسی نمی نشست و برنمی خاست مگر با یاد خدا.\r\n۱۵-هنگام ورود به مجلسی در آخر و نزدیک درب می نشست نه در صدر آن.\r\n۱۶-در مجلس جای خاصی را به خود اختصاص نمی داد و از آن نهی می کرد.\r\n۱۷-هرگز در حضور مردم تکیه نمی زد.\r\n۱۸-اکثر نشستن آن حضرت رو به قبله بود.\r\n۱۹-اگر در محضر او چیزی رخ می داد که ناپسند وی بود نادیده می گرفت.\r\n۲۰-اگر از کسی خطایی صادر می گشت آن را نقل نمی کرد.\r\n۲۱-کسی را بر لغزش و خطای در سخن مواخذه نمی کرد.\r\n۲۲-هرگز با کسی جدل و منازعه نمی کرد.\r\n۲۳-هرگز سخن کسی را قطع نمی کرد مگر آنکه حرف لغو و باطل بگوید.\r\n۲۴-پاسخ به سوالی را چند مرتبه تکرار می کرد تا جوابش بر شنونده مشتبه نشود.\r\n۲۵-چون سخن ناصواب از کسی می شنید. نمی فرمودـ« چرا فلانی چنین گفت» بلکه می فرمود « بعضی مردم را چه می شود که چنین می گویند؟»\r\n۲۶-با فقرا زیاد نشست و برخاست می کرد و با آنان هم غذا می شد.\r\n۲۷-دعوت بندگان و غلامان را می پذیرفت.\r\n۲۸-هدیه را قبول می کرد اگرچه به اندازه یک جرعه شیر بود.\r\n۲۹-بیش از همه صله رحم به جا می آورد.\r\n۳۰-به خویشاوندان خود احسان می کرد بی آنکه آنان را بر دیگران برتری دهد.\r\n۳۱-کار نیک را تحسین و تشویق می فرمود و کار بد را تقبیح می نمود و از آن نهی می کرد.\r\n۳۲-آنچه موجب صلاح دین و دنیای مردم بود به آنان می فرمود و مکرر می‌گفت هرآنچه حاضران از من می شنوند به غایبان برسانند.\r\n۳۳-هرکه عذر می آورد عذر او را قبول می کرد.\r\n۳۴-هرگز کسی را حقیر نمی شمرد.\r\n۳۵-هرگز کسی را دشنام نداد و یا به لقب های بد نخواند.\r\n۳۶-هرگز کسی از اطرافیان و بستگان خود را نفرین نکرد.\r\n۳۷-هرگز عیب مردم را جستجو نمی کرد.\r\n۳۸-از شر مردم برحذر بود ولی از آنان کناره نمی گرفت و با همه خوشخو بود.\r\n۳۹-هرگز مذمت مردم را نمی کرد و بسیار مدح آنان نمی گفت.\r\n۴۰-بر جسارت دیگران صبر می فرمود و بدی را به نیکی جزا می داد.\r\n۴۱-از بیماران عیادت می کرد اگرچه دور افتاده ترین نقطه مدینه بود.\r\n۴۲-سراغ اصحاب خود را می گرفت و همواره جویای حال آنان می شد.\r\n۴۳-اصحاب را به بهترین نام هایشان صدا می زد.\r\n۴۴-با اصحابش در کارها بسیار مشورت می کرد و بر آن تاکید می فرمود.\r\n۴۵-در جمع یارانش دایره وار می نشست و اگر غریبه ای بر آنان وارد می شد نمی توانست تشخیص دهد که پیامبر کدامیک از ایشان است.\r\n۴۶-میان یارانش انس و الفت برقرار می کرد.\r\n۴۷-وفادارترین مردم به عهد و پیمان بود.\r\n۴۸-هرگاه چیزی به فقیر می بخشید به دست خودش می داد و به کسی حواله نمی کرد.\r\n۴۹-اگر در حال نماز بود و کسی پیش او می آمد نمازش را کوتاه می کرد.\r\n۵۰-اگر در حال نماز بود و کودکی گریه می کرد نمازش را کوتاه می کرد.\r\n۵۱-عزیزترین افراد نزد او کسی بود که خیرش بیشتر به دیگران می رسید.\r\n۵۲-احدی از محضر او نا امید نبود و می فرمود « برسانید به من حاجت کسی را که نمی تواند حاجتش را به من برساند.»\r\n۵۳-هرگاه کسی از او حاجتی می خواست اگر مقدور بود روا می فرمود و گرنه با سخنی خوش و با وعده ای نیکو او را راضی می کرد.\r\n۵۴-هرگز جواب رد به درخواست کسی نداد مگر آنکه برای معصیت باشد.\r\n۵۵-پیران را بسیار اکرام می کرد و با کودکان بسیار مهربان بود.\r\n۵۶-غریبان را خیلی مراعات می کرد.\r\n۵۷-با نیکی به شروران، دل آنان را به دست می آورد و مجذوب خود می کرد.\r\n۵۸-همواره متبسم بود و در عین حال خوف زیادی از خدا بردل داشت .\r\n۵۹-چون شاد می شد چشم ها را بر هم می گذاشت و خیلی اظهار فرح نمی کرد.\r\n۶۰-اکثر خندیدن آن حضرت تبسم بود و صدایش به خنده بلند نمی شد .\r\n۶۱-مزاح می کرد اما به بهانه مزاح و خنداندن، حرف لغو و باطل نمی زد.\r\n۶۲-نام بد را تغییر می داد و به جای آن نام نیک می گذاشت.\r\n۶۳-بردباری اش همواره بر خشم او سبقت می گرفت.\r\n۶۴-از برای فوت دنیا ناراحت نمی شد و یا به خشم نمی آمد.\r\n۶۵-از برای خدا آنچنان به خشم می آمد که دیگر کسی او را نمی شناخت\r\n۶۶-هرگز برای خودش انتقام نگرفت مگر آنکه حریم حق شکسته شود.\r\n۶۷-هیچ خصلتی نزد آن حضرت منفورتر از دروغگویی نبود.\r\n۶۸-در حال خشنودی و نا خشنودی جز یاد حق بر زبان نداشت.\r\n۶۹-هرگز درهم و دیناری نزد خود پس انداز نکرد .\r\n۷۰-در خوراک و پوشاک چیزی زیادتر از خدمتکارانش نداشت.\r\n۷۱-روی خاک می نشست و روی خاک غذا می خورد.\r\n۷۲- روی زمین می خوابید.\r\n۷۳-کفش و لباس را خودش وصله می کرد.\r\n۷۴-با دست خودش شیر می دوشید و پای شتر ش را خودش می بست.\r\n۷۵-هر مرکبی برایش مهیا بود سوار می شد و برایش فرقی نمی کرد.\r\n۷۶-هرجا می رفت عبایی که داشت به عنوان زیر انداز خود استفاده می کرد.\r\n۷۷-اکثر جامه های آن حضرت سفید بود.\r\n۷۸-چون جامه نو می پوشید جامه قبلی خود را به فقیری می بخشید.\r\n۷۹-جامه فاخری که داشت مخصوص روز جمعه بود.\r\n۸۰-در هنگام کفش و لباس پوشیدن همیشه از سمت راست آغاز می کرد.\r\n۸۱-ژولیده مو بودن را کراهت می دانست.\r\n۸۲-همیشه خوشبو بود و بیشترین مخارج آن حضرت برای خریدن عطر بود.\r\n۸۳-همیشه با وضو بود و هنگام وضو گرفتن مسواک می زد.\r\n۸۴-نور چشم او در نماز بود و آسایش و آرامش خود را در نماز می یافت.\r\n۸۵-ایام سیزدهم و چهاردهم و پانزدهم هرماه را روزه می داشت.\r\n۸۶-هرگز نعمتی را مذمت نکرد.\r\n۸۷-اندک نعمت خداوند را بزرگ می شمرد.\r\n۸۸-هرگز از غذایی تعریف نکرد یا از غذایی بد نگفت.\r\n۸۹-موقع غذا هرچه حاضر می کردند میل می فرمود.\r\n۹۰-در سر سفره از جلوی خود غذا تناول می فرمود.\r\n۹۱-بر سر غذا از همه زودتر حاضر می شد و از همه دیرتر دست می کشید.\r\n۹۲-تا گرسنه نمی شد غذا میل نمی کرد و قبل از سیر شدن منصرف می شد.\r\n۹۳-معده اش هیچ گاه دو غذا را در خود جمع نکرد.\r\n۹۴-در غذا هرگز آروغ نزد.\r\n۹۵-تا آنجا که امکان داشت تنها غذا نمی خورد.\r\n۹۶-بعد از غذا دستها را می شست و روی خود می کشید.\r\n۹۷-وقت آشامیدن سه جرعه آب می نوشید؛ اول آنها بسم الله و آخر آنها الحمدلله.\r\n۹۸-از دوشیزگان پرده نشین با حیاتر بود.\r\n۹۹-چون می خواست به منزل وارد شود سه بار اجازه می خواست.\r\n۱۰۰-اوقات داخل منزل را به سه بخش تقسیم می کرد: بخشی برای خدا، بخشی برای خانواده و بخشی برای خودش بود و وقت خودش را نیز با مردم قسمت می کرد.","content_html":"

قرآن کریم درباره پیامبر خاتم، حضرت محمد مصطفی (صلی الله علیه و آله و سلم) می فرماید: «و لکم فی رسول الله اسوه حسنه»؛ از این رو سیره و سنت رسول امین اسلام که برخی را اشاره می کنیم، می تواند گره از بسیاری از مشکلات مادی و معنوی انسان ها باز کند:<\/span><\/span><\/p>\n\n

1-هنگام راه رفتن با آرامی و وقار راه می رفت.
\n۲-در راه رفتن قدم ها را بر زمین نمی کشید.
\n۳-نگاهش پیوسته به زیر افتاده و بر زمین دوخته بود.
\n۴-هرکه را می دید مبادرت به سلام می کرد و کسی در سلام بر او سبقت نگرفت.
\n۵-وقتی با کسی دست می داد دست خود را زودتر از دست او بیرون نمی کشید.
\n۶-با مردم چنان معاشرت می کرد که هرکس گمان می کرد عزیزترین فرد نزد آن حضرت است.
\n۷-هرگاه به کسی می نگریست به روش ارباب دولت با گوشه چشم نظر نمی کرد.
\n۸-هرگز به روی مردم چشم نمی دوخت و خیره نگاه نمی کرد.
\n۹-چون اشاره می کرد با دست اشاره می کرد نه با چشم و ابرو.
\n۱۰-سکوتی طولانی داشت و تا نیاز نمی شد لب به سخن نمی گشود.
\n۱۱-هرگاه با کسی، هم صحبت می شد به سخنان او خوب گوش فرا می داد.
\n۱۲-چون با کسی سخن می گفت کاملا برمی گشت و رو به او می نشست.
\n۱۳-با هرکه می نشست تا او اراده برخاستن نمی کرد آن حضرت برنمی خاست.
\n۱۴-در مجلسی نمی نشست و برنمی خاست مگر با یاد خدا.
\n۱۵-هنگام ورود به مجلسی در آخر و نزدیک درب می نشست نه در صدر آن.
\n۱۶-در مجلس جای خاصی را به خود اختصاص نمی داد و از آن نهی می کرد.
\n۱۷-هرگز در حضور مردم تکیه نمی زد.
\n۱۸-اکثر نشستن آن حضرت رو به قبله بود.
\n۱۹-اگر در محضر او چیزی رخ می داد که ناپسند وی بود نادیده می گرفت.
\n۲۰-اگر از کسی خطایی صادر می گشت آن را نقل نمی کرد.
\n۲۱-کسی را بر لغزش و خطای در سخن مواخذه نمی کرد.
\n۲۲-هرگز با کسی جدل و منازعه نمی کرد.
\n۲۳-هرگز سخن کسی را قطع نمی کرد مگر آنکه حرف لغو و باطل بگوید.
\n۲۴-پاسخ به سوالی را چند مرتبه تکرار می کرد تا جوابش بر شنونده مشتبه نشود.
\n۲۵-چون سخن ناصواب از کسی می شنید. نمی فرمودـ« چرا فلانی چنین گفت» بلکه می فرمود « بعضی مردم را چه می شود که چنین می گویند؟»
\n۲۶-با فقرا زیاد نشست و برخاست می کرد و با آنان هم غذا می شد.
\n۲۷-دعوت بندگان و غلامان را می پذیرفت.
\n۲۸-هدیه را قبول می کرد اگرچه به اندازه یک جرعه شیر بود.
\n۲۹-بیش از همه صله رحم به جا می آورد.
\n۳۰-به خویشاوندان خود احسان می کرد بی آنکه آنان را بر دیگران برتری دهد.
\n۳۱-کار نیک را تحسین و تشویق می فرمود و کار بد را تقبیح می نمود و از آن نهی می کرد.
\n۳۲-آنچه موجب صلاح دین و دنیای مردم بود به آنان می فرمود و مکرر می گفت هرآنچه حاضران از من می شنوند به غایبان برسانند.
\n۳۳-هرکه عذر می آورد عذر او را قبول می کرد.
\n۳۴-هرگز کسی را حقیر نمی شمرد.
\n۳۵-هرگز کسی را دشنام نداد و یا به لقب های بد نخواند.
\n۳۶-هرگز کسی از اطرافیان و بستگان خود را نفرین نکرد.
\n۳۷-هرگز عیب مردم را جستجو نمی کرد.
\n۳۸-از شر مردم برحذر بود ولی از آنان کناره نمی گرفت و با همه خوشخو بود.
\n۳۹-هرگز مذمت مردم را نمی کرد و بسیار مدح آنان نمی گفت.
\n۴۰-بر جسارت دیگران صبر می فرمود و بدی را به نیکی جزا می داد.
\n۴۱-از بیماران عیادت می کرد اگرچه دور افتاده ترین نقطه مدینه بود.
\n۴۲-سراغ اصحاب خود را می گرفت و همواره جویای حال آنان می شد.
\n۴۳-اصحاب را به بهترین نام هایشان صدا می زد.
\n۴۴-با اصحابش در کارها بسیار مشورت می کرد و بر آن تاکید می فرمود.
\n۴۵-در جمع یارانش دایره وار می نشست و اگر غریبه ای بر آنان وارد می شد نمی توانست تشخیص دهد که پیامبر کدامیک از ایشان است.
\n۴۶-میان یارانش انس و الفت برقرار می کرد.
\n۴۷-وفادارترین مردم به عهد و پیمان بود.
\n۴۸-هرگاه چیزی به فقیر می بخشید به دست خودش می داد و به کسی حواله نمی کرد.
\n۴۹-اگر در حال نماز بود و کسی پیش او می آمد نمازش را کوتاه می کرد.
\n۵۰-اگر در حال نماز بود و کودکی گریه می کرد نمازش را کوتاه می کرد.
\n۵۱-عزیزترین افراد نزد او کسی بود که خیرش بیشتر به دیگران می رسید.
\n۵۲-احدی از محضر او نا امید نبود و می فرمود « برسانید به من حاجت کسی را که نمی تواند حاجتش را به من برساند.»
\n۵۳-هرگاه کسی از او حاجتی می خواست اگر مقدور بود روا می فرمود و گرنه با سخنی خوش و با وعده ای نیکو او را راضی می کرد.
\n۵۴-هرگز جواب رد به درخواست کسی نداد مگر آنکه برای معصیت باشد.
\n۵۵-پیران را بسیار اکرام می کرد و با کودکان بسیار مهربان بود.
\n۵۶-غریبان را خیلی مراعات می کرد.
\n۵۷-با نیکی به شروران، دل آنان را به دست می آورد و مجذوب خود می کرد.
\n۵۸-همواره متبسم بود و در عین حال خوف زیادی از خدا بردل داشت .
\n۵۹-چون شاد می شد چشم ها را بر هم می گذاشت و خیلی اظهار فرح نمی کرد.
\n۶۰-اکثر خندیدن آن حضرت تبسم بود و صدایش به خنده بلند نمی شد .
\n۶۱-مزاح می کرد اما به بهانه مزاح و خنداندن، حرف لغو و باطل نمی زد.
\n۶۲-نام بد را تغییر می داد و به جای آن نام نیک می گذاشت.
\n۶۳-بردباری اش همواره بر خشم او سبقت می گرفت.
\n۶۴-از برای فوت دنیا ناراحت نمی شد و یا به خشم نمی آمد.
\n۶۵-از برای خدا آنچنان به خشم می آمد که دیگر کسی او را نمی شناخت
\n۶۶-هرگز برای خودش انتقام نگرفت مگر آنکه حریم حق شکسته شود.
\n۶۷-هیچ خصلتی نزد آن حضرت منفورتر از دروغگویی نبود.
\n۶۸-در حال خشنودی و نا خشنودی جز یاد حق بر زبان نداشت.
\n۶۹-هرگز درهم و دیناری نزد خود پس انداز نکرد .
\n۷۰-در خوراک و پوشاک چیزی زیادتر از خدمتکارانش نداشت.
\n۷۱-روی خاک می نشست و روی خاک غذا می خورد.
\n۷۲- روی زمین می خوابید.
\n۷۳-کفش و لباس را خودش وصله می کرد.
\n۷۴-با دست خودش شیر می دوشید و پای شتر ش را خودش می بست.
\n۷۵-هر مرکبی برایش مهیا بود سوار می شد و برایش فرقی نمی کرد.
\n۷۶-هرجا می رفت عبایی که داشت به عنوان زیر انداز خود استفاده می کرد.
\n۷۷-اکثر جامه های آن حضرت سفید بود.
\n۷۸-چون جامه نو می پوشید جامه قبلی خود را به فقیری می بخشید.
\n۷۹-جامه فاخری که داشت مخصوص روز جمعه بود.
\n۸۰-در هنگام کفش و لباس پوشیدن همیشه از سمت راست آغاز می کرد.
\n۸۱-ژولیده مو بودن را کراهت می دانست.
\n۸۲-همیشه خوشبو بود و بیشترین مخارج آن حضرت برای خریدن عطر بود.
\n۸۳-همیشه با وضو بود و هنگام وضو گرفتن مسواک می زد.
\n۸۴-نور چشم او در نماز بود و آسایش و آرامش خود را در نماز می یافت.
\n۸۵-ایام سیزدهم و چهاردهم و پانزدهم هرماه را روزه می داشت.
\n۸۶-هرگز نعمتی را مذمت نکرد.
\n۸۷-اندک نعمت خداوند را بزرگ می شمرد.
\n۸۸-هرگز از غذایی تعریف نکرد یا از غذایی بد نگفت.
\n۸۹-موقع غذا هرچه حاضر می کردند میل می فرمود.
\n۹۰-در سر سفره از جلوی خود غذا تناول می فرمود.
\n۹۱-بر سر غذا از همه زودتر حاضر می شد و از همه دیرتر دست می کشید.
\n۹۲-تا گرسنه نمی شد غذا میل نمی کرد و قبل از سیر شدن منصرف می شد.
\n۹۳-معده اش هیچ گاه دو غذا را در خود جمع نکرد.
\n۹۴-در غذا هرگز آروغ نزد.
\n۹۵-تا آنجا که امکان داشت تنها غذا نمی خورد.
\n۹۶-بعد از غذا دستها را می شست و روی خود می کشید.
\n۹۷-وقت آشامیدن سه جرعه آب می نوشید؛ اول آنها بسم الله و آخر آنها الحمدلله.
\n۹۸-از دوشیزگان پرده نشین با حیاتر بود.
\n۹۹-چون می خواست به منزل وارد شود سه بار اجازه می خواست.
\n۱۰۰-اوقات داخل منزل را به سه بخش تقسیم می کرد: بخشی برای خدا، بخشی برای خانواده و بخشی برای خودش بود و وقت خودش را نیز با مردم قسمت می کرد.<\/span><\/span><\/p>","content_source":"","content_url":"","content_date_start":"2014-11-18 15:03:16","content_date_event":"2014-11-18 15:03:16","content_date_event_start":null,"content_date_event_end":null,"content_show_title_slider":1,"content_date_last_edit":"2014-11-18 15:05:21","content_date_register":"2014-11-18 15:05:21","content_columns":0,"content_show_img":1,"content_show_details":0,"content_show_related_img":0,"content_show_slider":0,"content_comment":1,"content_score":0,"tag_id":0,"score_average":null,"score_count":null,"score_date_last":null,"uid":326,"eid":0,"attach_title":"1","attaches":[{"sizes":{"150":".\/cache\/21\/attach\/201411\/51544_3765518362_150_150.webp","300":".\/cache\/21\/attach\/201411\/51544_3765518362_150_150.webp","400":".\/cache\/21\/attach\/201411\/51544_3765518362_150_150.webp","600":".\/cache\/21\/attach\/201411\/51544_3765518362_150_150.webp","900":".\/cache\/21\/attach\/201411\/51544_3765518362_150_150.webp","1200":".\/cache\/21\/attach\/201411\/51544_3765518362_150_150.webp"},"ext":"jpg","file_media":1,"token":3765518362,"files":{"original":{"url":".\/file\/21\/attach\/201411\/51544_3765518362.jpg","width":150,"height":150,"size":0}}}]}]]